virous جمعه هفدهم فروردین ۱۴۰۳، 18:41 از دیشب ک یاد بابایی افتادم پرم از بی قراری بی قراری بی قراریاز دیشب دارم بال بال میزنم اما نمیتونم به زبون بیارمشنمیتونم بفهممش نمیتونم هیچ کاری بکنمانگاری باید بهش عادت کنم ...ولی گاهی فک میکنم مگه قرار نبود دخترا خودشونو لوس کنن و ناز و نوازش بشن؟؟ یا من اصن بلدم ناز کنم اخه؟؟بس ک توو سرم حسای منفیه چرت و پرت میگم تا فقط ی چی گفته باشم.

virous شنبه هجدهم فروردین ۱۴۰۳، 21:37 ساغر حالش خب نبود پس گفتیم چندتا کلمه بگه الکی یه داستانک چرت بنویسم و این شد نتیجه سی مین تلاش درهم من عید است و بلبشوی مهمانها، من میگویم مهمان، تو بخوان کفتار و بچههایشان که همانند کرم اعصاب در هر طرف خانه میلولند.باید گفت اصل خانه تکانی عید دقیقا در بطن همین محافل اتفاق میافتد؛ آنجا که شوهرعمه در راس خانه نشسته و با خندههای معروفش برنامهی در حال پخش تلویزیون را با سیسِ یک منتقد سینما تحلیل میکند.آن طرفتر عمهی جان جانان برای تاکید بر اصالت خانوادگیشان و با ناز و قر مخصوص خودش میگوید: " ما ازون خانوادههاش نیستیم..." که باعث میشود در ذهن من این جمله تداعی شود:"دقیقا خود خودشونن." و دیگر باقی صحبت ارزش خودش را برای شنیدن ازدست بدهد. در این بین حضرت عشق، مادر، برای اینکه رشته سخن را از خواهرشوهرش بقاپد برای بار هزارم از کم و کسریهای شام و پذیرایی عذرخواهی میکند و دوباره موز تعارف میکند و از کیفیت پستههایی که برادرش از باغات پستهی کرمان برایش سوغات آورده تعریف میکند. آه!! فقط آن زخم خوردهاش میداند که این پذیرایی و چیدمان شاهانه نتیجهی بیگاری اعضای خانه از صبح علیالطلوع میباشد. به این اوضاع شلم شوربا صدای بلند تلویزیون و جیغ آن کرمهای اعصاب را که اضافه کنی همه چیز مهیا میشود که دلت پر بکشد برای پایان شب و سکوت خانه؛ اما خرمن ظرفهای نشُستهی شام به این بیقراری پوزخندی میزند و آهِ جانسوزت را انتهای جان بیرون میکشد.دیگه جونی به آدم میمونه؟نه والا

virous دوشنبه بیستم فروردین ۱۴۰۳، 12:18 لطفا در هنگام خواندن این متن آهنگ پلنگ صورتی پخش شود." این نویسنده، دیگه اینجا نمینویسه. این وب حاوی هیچ فاکتور ارزشمندی نبود صرفا وقت شما رو تلف کرد.لطفا منو از بابت این موضوع ببخشید، گناه دارم :) " پایان